Metody pracy

W pracy z uczniami z niepełnosprawnością intelektualną należy stosować
różne metody nauczania. Bardzo ważne jest,
by każdy uczeń miał możliwość rozwoju na miarę swojego potencjału i temperamentu.. Oto kilka stosowanych metod w pracy z uczniami.

Oto opis kilku metod stosowanych w naszej pracy

Metoda ośrodków pracy

     Poznanie świata zewnętrznego za pomocą tej metody opiera się na stwarzaniu odpowiednich warunków do właściwej percepcji bodźców, do sprawnej przeróbki tych bodźców oraz do zastosowania w praktyce przyswojonych wiadomości.
W ostatnich latach obserwujemy wzrost zainteresowania nowymi formami aktywności uczniów niepełnosprawnych intelektualnie, co związane jest ze zmianą poglądów na temat ich kształcenia.
W metodzie tej należy poznać następujące treści programowe:obserwować, badać, porównywać, wyciągać wnioski, wyodrębniać cechy istotne na plan pierwszy;

  • zebrać wszelkie dostępne materiały o nich różnymi drogami i w różnej postaci;
  • skonkretyzować zebrane wiadomości i przeżycia związane z tym poznaniem. Dobór metod rewalidacji osób niepełnosprawnych intelektualnie wymaga między innymi:
  • dobrego poznania ucznia
  • zrozumienia jego trudności w poznaniu świata
  • uświadomienia istoty rewalidacji uczniów
  • znajomości potrzeb rozwojowych dziecka
  • tworzenia korzystnych warunków emocjonalnych w zespołach uczniowskich.

      W metodzie ośrodków pracy treści nauczania czerpiemy ze środowiska społeczno-przyrodniczego obejmującego następujące działy tematyczne:

  1. pory roku i związane z nimi zamiany w przyrodzie oraz zajęcia przyrodnicze,
  2. w szkole i w klasie, otoczenie szkoły, droga do szkoły,
  3. rodzinny dom dziecka, życie w rodzinie, mieszkanie,
  4. rodzinna miejscowość i okolice, urzędy, zajęcia ludzi, zabytki itd.,
  5. tematyka okolicznościowa związana ze świętami i innymi aktualnymi wydarzeniami.

     Treści poznawcze narastają w każdej następnej klasie. Te same tematy realizowane są coraz szerzej, w innym kontekście, a zagadnienia dostosowywane są do coraz wyższego poziomu rozwoju ucznia.

Metoda Zabawowa

      Metoda zabawowa przeznaczona jest dla uczniów niepełnosprawnych intelektualnie w różnym wieku. Polega ona na ćwiczeniach ruchowych, tańcach przy muzyce oraz zabawach dydaktycznych. Dzięki tej terapii uczeń odreagowuje napięcia emocjonalne, ma możliwość przeżywania sukcesów, a tym samym wzmacnia poczucie własnej wartości, uczy nawiązywać kontakty współdziałać z innymi uczestnikami zabawy. Głównymi celami są: usprawnianie funkcji psychomotorycznych (wrażliwości na bodźce, zdolności do wyobrażeń, spostrzegania, kojarzenia, motywacji); aktywizowanie całego organizmu dziecka poprzez angażowanie poszczególnych analizatorów (ruchowego, słuchowego, wzrokowego, dotykowego) oraz uspołecznianie dzieci.

Metoda Christophera Knilla

      M.i Ch. Knill opracowali Programy Aktywności, w których rozwija się z dzieckiem kontakt społeczny, ruch i zabawę.
Programy te pomagają dziecku poznawać:

  • własne ciało
  • pobudzają dzieci do aktywności i działania
  • aktywizują dzieci z mózgowym porazeniem dziecięcym
  • porządkowują zachowanie dzieci niedostosowanych społecznie.

Zaletą programów jest zabawowa forma muzyczno-ruchowa. Muzyka jako element stymulujący i podwyższający uwagę w tych programach odgrywa dużą rolę. Dzięki słuchaniu specjalnego tonu sygnatury muzycznej na początku i na końcu zajęć dziecko uczy się rozpoznawać sytuację, a to przygotowuje je do określonej aktywności. Program powinien być przeprowadzany regularnie i o tej samej porze.

Metoda Ruchu Rozwijającego /W. Sherborne/

    Weronika Sherbourne w latach 60 opracowała metodę pod nazwą „Ruch Rozwijający”. Korzeni metody należy szukać u R. Labama – twórcy gimnastyki ekspresyjnej, a także w doświadczeniach samej autorki. Celem metody jest wspomaganie prawidłowego rozwoju dziecka i korekcja jego zaburzeń. Stąd ważne miejsce w metodzie zajmuje wielozmysłowa stymulacja psychomotoryczna i społeczna, oparta o ruch, jako czynnik wspomagania.
Proponowany terapeutyczny system ćwiczeń wywodzi się z okresu wczesnego dzieciństwa z tzw. baraszkowania, które zawiera w sobie element bliskości fizycznej i emocjonalnej. Powstałe podczas ćwiczeń doznania wypływające z własnego ciała i odczuwanie go w kontekście z elementami otoczenia, dają dziecku poczucie jego indywidualności. Cechą charakterystyczną metody jest rozwijanie przez ruch: świadomości własnego ciała i usprawniania ruchowego, świadomości przestrzeni i działania w niej oraz dzielenia przestrzeni z innymi ludźmi i nawiązywania z nimi kontaktu.
Metodę W. Sherborne traktuje się często jako formę niewerbalnego treningu interpersonalnego. Zajęcia odbywają się indywidualnie bądź grupowo i trwają ok.30 minut. Partnerami dziecka bywają często ich rodzice. Dzieci nie są jednak przymuszane do uczestnictwa w zajęciach.
W metodzie wyróżnia się cztery grupy ćwiczeń:

  • ćwiczenia prowadzące do poznania własnego ciała
  • ćwiczenia pomagające zdobyć pewność siebie
  • ćwiczenia ułatwiające nawiązanie kontaktu i współpracy z partnerami grupy
  • ćwiczenia twórcze.
        Metoda W. Sherborne zalecana jest dzieciom o zaburzonym schemacie ciała. W proponowanych ćwiczeniach dochodzi do integracji własnego ciała i jego poznania (ważne tu jest wyczucie centralnej części ciała tj. brzucha i tułowia). Poczucie wzajemnej bliskości ćwiczących partnerów, ułatwia akceptację niedoskonałej cielesności dziecka. Ćwiczenia dają poczucie bezpieczeństwa oraz zaufania do siebie i do innych. Wykonywane w grupie, budują więzi grupowe i interpersonalne.
Zajęcia metodą W. Sherborne stanowią element doskonałej zabawy. Dając chwile odprężenia, są czynnikiem w rozładowaniu napięć i tym samym obniżają spastyczność.
Wymienione ćwiczenia mogą występować w różnych formach: jako zajęcia indywidualne z jednym dzieckiem, jako zajęcia w parach, gdy dorośli ćwiczą z dziećmi lub starsze dzieci partnerują młodszym, lub jako zajęcia dla trzech bądź większej liczby osób. Zakres każdego ćwiczenia może być bardziej lub mniej rozszerzony zgodnie z potrzebami, stopniem zaawansowania, możliwościami. Dzieci z niepełnosprawnością intelektualną wymagają wielu ćwiczeń prowadzących do poznania ciała, przestrzeni, koncentracji, rozwoju, siły oraz nawiązania kontaktów. Język używany przez prowadzącego powinien być dostosowany do grupy, z jaka pracuje.
Metoda Gimnastyki Twórczej R.Labana
       Twórcą metody gimnastyki twórczej, zwanej również metodą improwizacji ruchowej czy nowoczesnym tańcem wychowawczym był Rudolf Laban. Daje ona nauczycielowi dużą swobodę w posługiwaniu się nią. Instrukcja nauczyciela dotyczy tylko tego co mają robić, od inwencji twórczej, pomysłowości i fantazji dzieci zależeć będzie, jak będą to robić. Wykonywanie ćwiczeń, przez dziecko jest niepowtarzalne, charakterystyczne tylko dla niego, ćwiczy tak jak chce stojąc, siedząc, klęcząc lub leżąc. Zajęcia prowadzone są w luźno ustawionej grupie i często towarzyszy im muzyka: piosenki które dzieci znają, muzyka poważna lub taneczna. Dzieci posługują się na zajęciach różnymi formami ruchu, np.: odkrywanie, naśladowanie, inscenizacja, mimika, pantomima, gimnastyka.
Założeniem gimnastyki twórczej Rudolfa Labana jest wiązanie ruchu ze słowem, rytmem i muzyką. Podczas zajęć nawiązuje się do pór roku, ważnych wydarzeń, wykorzystuje znane dzieciom piosenki i wierszyki. Różnorodność form ruchowych oraz sposób zajęć stwarza dzieciom możliwość twórczego działania. Sprzyja temu atmosfera towarzysząca zajęciom: swoboda, humor, śmiech.
Rudolf Laban duży nacisk kładł nie na efekt, lecz na sposób wykonania, tworzenia przez dziecko ruchu. Dziecko podczas zajęć jest jednocześnie aktorem i autorem.                Tematyka zadań ruchowych dotykająca pięciu zasadniczych tematów i przykładowe
ćwiczenia w obrębie każdego z nich:
1. Wyczucie (świadomość) własnego ciała.
2. Wyczucie ciężaru i czasu.
3. Wyczucie przestrzeni.
4. Rozwijanie wyczucia płynności ruchu i ciężaru ciała w przestrzeni i czasie.
5. Adaptacja ruchów własnych do ruchów partnera lub grupy.
Przy konstruowaniu toku zajęć obowiązują trzy zasady:
1. Zasada wszechstronności
2. Zasada naprzemienności wysiłku i rozluźnienia
3.Zasada stopniowania trudności.

Metoda Dobrego Startu

        W metodzie Dobrego Startu istotną rolę pełnią trzy podstawowe elementy: element wzrokowy (znak graficzny), element słuchowy (piosenka) i motoryczny (realizacja znaku graficznego z rytmem piosenki). Ćwiczenia wprowadzane są kolejno, ze stopniowym zwiększeniem trudności. Wyróżnia się w nich części: wprowadzającą, właściwą oraz zakończeniową.
Zajęcia wprowadzające służą celom korygującym postawę ciała, kształcącym orientację po lewej i prawej stronie. W tej części zajęć dzieci słuchają piosenki powiązanej ze znakiem graficznym. Częścią właściwą zajęć w metodzie są ćwiczenia ruchowe, ruchowo – słuchowe oraz ruchowo – słuchowo – wzrokowe. Ostatnim etapem metody są zajęcia końcowe. Przeważnie stanowią je zabawy o charakterze muzyczno-ruchowym, powiązane zazwyczaj z piosenką.
Metoda Dobrego Startu służy nauce pisania i czytania, stąd w metodzie tej w trakcie ćwiczeń zwraca się uwagę na poprawne ułożenie ręki dziecka, na rytm i tempo śpiewanych piosenek oraz poprawność artykulacji.
Służy ona również koordynacji wzrokowo-przestrzennej, rozwija pamięć słuchowo – wzrokową. Spełnia funkcje korekcyjne poprzez wyrównywanie deficytów rozwojowych. Ponieważ zajęcia przeprowadza się w formie zabaw i w atmosferze pełnej akceptacji, stwarzana jest okazją do odreagowania napięć.

Alternatywne metody komunikacji

      Głównym założeniem metody komunikacji alternatywnej jest stworzenie warunków osobom z poważnym upośledzeniem zdolności komunikowania się do nabywania wiedzy o najbliższym otoczeniu oraz porozumiewania się z nauczycielami i rówieśnikami. Na zajęcia uczęszczają uczniowie, u których długotrwałe stosowanie tradycyjnych metod logoterapii nie przyniosło oczekiwanych rezultatów. Celem zajęć jest wyposażenie dziecka w narzędzie komunikacji, służące do zrealizowania potrzeby kontaktów międzyludzkich, nawiązywania więzi oraz ich podtrzymywania, eliminowanie u uczniów frustracji wynikających z niemożności werbalnego porozumiewania się.

Zajęcia ruchowe z elementami ćwiczeń na siłowni

    Systematyczny trening siłowy poprawia stan zdrowia oraz sprawność fizyczną, pomaga w regulacji wagi ciała, redukcji tkanki tłuszczowej, wzmacnia układ krążeniowo-oddechowy, odpornościowy wpływa pozytywnie na rozwój psychiczny, zapewnia zbudowanie masy mięśniowej, siły oraz wytrzymałości.

Metoda „Porannego Kręgu”

       Zajęcia „Poranny krąg” jako metoda stymulacji polisensorycznej, obejmują swym zasięgiem dotyk, wzrok, słuch, węch i smak. Istotą tych zajęć jest „spotkanie” z drugą osobą oraz budowanie zaufania i poczucia bezpieczeństwa. Tym podstawowym celom służy utworzenie kręgu, ciepły nastrój panujący w pomieszczeniu, zapalona świeca, znajomy zapach. Po prostu spotkanie z drugą osobą, gdzie każdy element zajęć jest dla dziecka przewidywalny, znany a więc bezpieczny.
Podstawą tworzenia programu „Porannego kręgu” jest świat przyrody. Świat, którego jesteśmy częścią, w którym jesteśmy zakorzenieni, od niego uzależnieni i poddani jego rytmowi. Ten świat jest źródłem symboli podstawowych: żywiołów, barw, zapachów, smaków, wrażeń dotykowych i termicznych. Na co dzień, przebywając na dworze, choćby przez chwilę doświadczamy potęgi świata przyrody: ciepła lub zimna, zatykającego dech wiatru lub miłego głaszczącego twarz wietrzyku. Patrzymy na świat pełen zapachów, kolorów: świeżą zieleń wiosny, spalone upalnym słońcem lato, pastelowe – ciepłe barwy opadających liści bądź oślepiającą biel śniegu.
Organizując „Poranny krąg”, terapeuta nie zamierza czymkolwiek zastąpić bodźców płynących wprost ze świata natury, lecz są one dla niego źródłem inspiracji do pracy z dzieckiem.
Każda pora roku ma przyporządkowany inny kolor:

  • Do wiosny należy kolor zielony, który kojarzy się z siłą tworzenia, wzrostu, z procesem dorastania i odnowy. Zieleń łagodzi emocje, przynosi zadowolenie, uspokaja i odpręża.
  • Do lata należy kolor czerwony, który bardzo pobudza i wpływa na ożywienie osób powolnych.
  • Do jesieni należy kolor żółty, który kojarzy się z radością życia, rozpoczynającym się dniem. Jest kolorem spadających liści i dojrzałych owoców. Barwa żółta działa łagodząco na nasze emocje.
  • Do zimy należy kolor biały, który jest neutralny, uspokaja i rozjaśnia. Do zimy należy też błękit, kojarzący się z głębią i dalą nieba lub wody. Jest to kolor ciszy i spokoju, przypomina zimowy chłód.

     Oddziaływanie przez barwę w czasie „Porannego kręgu” odbywa się poprzez zmianę wystroju całego wnętrza, w którym odbywają się zajęcia. Kolor każdej pory roku decyduje o wystroju ścian i sufitu odpowiednia dobranymi kolorystycznie tkaninami. W trakcie zajęć dzieci zasłaniane są dużymi kawałkami materiału o odpowiedniej barwie, a w świetle ultrafioletowym przesuwa się przed nimi błyszczące i fosforyzujące wstążki, tak aby te muskały je po twarzy i by dzieci mogły je łapać, przesuwać między palcami itp.. Można posłużyć się także fosforyzującymi w tym świetle zabawkami. Ważnym momentem „Porannego kręgu” jest ciemność, która silnie działa na nasze emocje. Im jest głębsza, tym głębiej do nas dociera. Może budzić niepokój a nawet lęk, ale bardzo ważne jest oswojenie się z ciemnością i opanowanie emocji. Dzięki ciemności wyraźniej dostrzegamy każdy element, który nią nie jest. Dlatego w ciemności tak dużego znaczenia nabiera zapalona świeca pojawiająca się w zasięgu wzroku. Ciepłe, migoczące światło niesie za sobą spokój i poczucie bezpieczeństwa.
Bardzo istotnymi elementami tych zajęć są bodźce dotykowe. Szczególną uwagę powinniśmy poświęcić naszym rękom. To, w jaki sposób nimi poruszamy i dotykamy dziecko, ma wielkie znaczenie. Bo nasz dotyk powinien być przekonujący i precyzyjny a nie mechaniczny i bezmyślny. Podając dłonie, powinniśmy przekazywać pozytywny stosunek do dziecka i poczucie bezpieczeństwa. Receptory dotyku znajdują się na powierzchni całej skóry dziecka. Jej powierzchnia rejestruje ucisk, wibracje, temperaturę, ból i inne wrażenia. Podstawową propozycja stymulacji dotykowej jest masaż dłoni na powitanie. Towarzyszy temu piosenka, a olejek używany do masażu ma charakterystyczny dla danej pory roku zapach. Właśnie podczas masażu dłoni możemy spotkać się z dziećmi w sposób najbardziej osobisty, przekazując im ciepło dłoni i budując poczucie bezpieczeństwa. Ta codziennie powtarzająca się czynność staje się rytuałem i rodzi zaufanie. Bodźce zapachowe występują nie tylko podczas masażu dłoni. Do każdej pory roku przyporządkowujemy inny zapach, którym napełniamy pomieszczenie przez wlanie kilku kropel olejku zapachowego do lampki zapachowej. Lampka ta zapalana jest za każdym razem na rozpoczęcie zajęć i zgaszona przez jednego z uczestników na ich zakończenie.
Do wiosny należy zapach cytrynowy, który działa antyseptycznie, pobudza apetyt i ożywia.
Do lata należy zapach różany, działa on kojąco, uśmierza złość, pomaga rozładować stres.
Do jesieni należy zapach lawendowy, który łagodzi napięcia, uspokaja i wzmacnia.
Do zimy należy zapach mięty, działający uspokajająco, wzmacniająco i rozluźniająco.
Kolejną grupą bodźców są wrażenia smakowe. I te zmieniają się cyklicznie z porami roku. Celem dostarczania tych bodźców jest zwiększenie wrażliwości warg i języka, by pomóc w przeżywaniu przyjemności smakowania, delektowania się potrawami-przy czym ważny jest nie tylko smak, ale i zapach pokarmu.
Wiosną podajemy dzieciom cytrynę posypaną cukrem, by dzieci poznały smak słodko-kwaśny.
Latem podajemy słodką konfiturę z wiśni.
Jesienią podajemy miód i krem orzechowy.
Zimą podajemy miętowy smak (pastylki w czekoladzie, herbatę).
Każdej porze roku przypisany jest instrument będący źródłem bodźców dźwiękowo-wibracyjnych :

  • Wiosną gramy na bębnie.
  • Latem używamy gongu (typu kościelnego) i grzechotka z piasku.
  • Jesienią gramy wiatrem na dzwonach rurowych.
  • Zimą posługujemy się dzwonami i trójkątem.

Instrumenty wywołują silne wibracje, które mogą być odczuwane przez dzieci. Najpierw gra się na instrumentach blisko ciała uczniów, tak by mogli czuć wibracje, a potem źródło dźwięku oddala się w celu wytworzenia odruchu orientacyjnego i uczenia dziecka rozpoznawania kierunku z którego dochodzi dźwięk.
W każdej porze roku możemy uczyć dziecko innej samogłoski, której wypowiedzenie będzie stanowić reakcję dziecka na wywołanie jego imienia. Gdy uczeń odpowie, mówimy do niego kilka serdecznych, podtrzymujących dialog słów.

  • Wiosną dzieci uczą się głoski „o”, nią też odpowiadają.
  • Latem uczymy głoski „i”.
  • Jesienią jest to głoska „e”.
  • Zimą uczymy głoski „a”.

     Każdą porę roku charakteryzuje inny żywioł, który jest cennym elementem zajęć gdyż poszczególny żywioł sam w sobie ma charakter polisensoryczny.

  • Ziemia to żywioł wiosny, stanowi bodziec wzrokowy i zapachowy.
  • Ogień to żywioł lata, jest to bodziec wzrokowy, ale też dotykowy dający ciepło.
  • Wiatr to żywioł jesieni, czujemy go na skórze, jego działanie możemy też zobaczyć i usłyszeć.
  • Woda to żywioł zimy, możemy usłyszeć jej plusk, poczuć jej krople i doświadczyć zimna lodu, możemy ją oglądać.

       Zajęcia prowadzone tą metodą dają uczestnikom wiele radości i zadowolenia z bycia zauważonym, zaakceptowanym i aktywnym w poznawaniu otaczającego nas świata.

 SensoPaka – polisensoryczny program stymulacyjny

       SensoPaka jest propozycją ustrukturalizowanych zajęć stymulacyjnych dla dzieci i dorosłych z zaburzonym funkcjonowaniem zmysłów. Doskonale sprawdza się w szkołach i ośrodkach dla osób z głęboką i głębszą niepełnosprawnością intelektualną, ośrodkach wczesnej intrewencji, Domach Pomocy Społecznej oraz tam gdzie przebywają osoby z zaburzeniami neurologicznymi.
Każda sesja trwa około 20 minut i składa się z kilku polisensorycznych stymulacji odbywających się na tle odpowiednich dźwięków i muzyki. Sekwencje te zostały starannie dobrane tak aby zapewnić różnorodność stymulacji. Każda sesja kończy się krótką relaksacją.
Dzięki ustrukturalizowaniu SensoPaka jest dla uczestnika bezpieczną emocjonalnie
propozycją by wszedł w kontakt ze swoim ciałem, otoczeniem oraz ludźmi. Zachęca do
otwarcia na relacje ze światem. Główny nacisk kładziemy na rozwijanie zdolności komunikacyjnych dziecka/dorosłego poprzez dotyk, ruch i muzykę oraz dostosowanie stymulacji do możliwości percepcyjnych odbiorców. SensoPaka pomaga w pobudzeniu rozwoju społecznego, emocjonalnego i poznawczego a także w eliminowaniu zachowań
niepożądanych.
Pomimo, iż SensoPaka opiera się głównie na dotyku i słuchu oddziałuje również na
propriocepcje, równowagę, wzrok i węch.
SensoPaka pozwala na prowadzenie zajęć indywidualnych i grupowych. Nie wymaga czasochłonnych przygotowań do zajęć polisensorycznych. Jest to doskonała pomoc strukturalizująca dzień.

Metoda Felicji Affolter

        Metoda ta stosowana jest w terapii osób niepełnosprawnych i autystycznych, której konstrukcja wynika z wnikliwych obserwacji dzieci o prawidłowym rozwoju, a konkretnie kolejności osiągania przez nie umiejętności motorycznych. Metoda jest skierowana przede wszystkim do dzieci, które ze względu na niepełnosprawność mają szczególne trudności w tym względzie. Jest przeznaczona i wykorzystywana w pracy z dziećmi niemówiącymi, z trudnościami w komunikowaniu się i planowaniu motorycznym, przydatna w nauce ważnych czynności np. jedzenia. Ścieżką porozumiewania się jest dotyk.Terapeuta kieruje dotykiem ruchami dziecka, dziecko jest sprawcą działania. Dotyk umożliwia odbieranie wrażeń oporuciała. Affolter podkreśla znaczenie dotyku i ruchu w świadomości bycia dotykanym i dotykania czegoś, co pozwala doświadczać świat. Felicja Affolter skupia się na rozwiązywaniu problemów dnia codziennego, a więc przede wszystkim celowego i skutecznego działania dłoni i poznaniu własnego działania. Terapeuta ukierunkowuje aktywność na badanie otoczenia. Prowokuje do ujmowania i brania przedmiotów, dzięki czemu jest możliwość poznawania podstawowych reguł dotykania: zabierania i sąsiedztwa. Bardzo istotne jest przeprowadzenie dziecka przez codzienne zadania, stworzenie sytuacji, w których ma ono możliwość zabrania czegoś. W trakcie terapii dziecko musi siedzieć bezpiecznie, pewnie i wygodnie. Stabilne podłoże eliminuje niepewność i lęk; sprzyja kontroli własnego ciała, a także umożliwia koncentrację na działaniu. Affolter przywiązuje ogromną wagę do naturalnych środków dydaktycznych, są nimi: warzywa, owoce, ciasto, tworzywa przekształcalne. Dają one możliwość stymulacji wielozmysłowej. Dziecko poznaje świat, zapach, naturalny koloryt, fakturę itp.
Celem terapii jest rozwiązywanie przez dziecko/osobę dorosłą problemów dnia codziennego oraz wyzwolenie celowego i skutecznego działania dłoni i poznawanie własnego działania.
Terapia przez dotyk przełamuje nawyki i lęki dziecka. Im więcej doświadczeń czuciowych, tym sprawniej dzieci wykonują różne czynności. Dzięki informacjom czuciowym osoba z zaburzeniami spostrzegania może zdobyć ważne doświadczenia intelektualne, a ty samym lepiej zrozumieć i zaakceptować procesy rozwiązywania problemów. Nie ogranicza się ona tylko do samego usprawniania dłoni, za skutecznie działającą dłonią podąża wzrok; poznanie wielozmysłowe.

Dogoterapia

      Dogoterapia jest jedną z naturalnych metod wspomagających rozwój dzieci niepełnosprawnych intelektualnie wykorzystującą kontakt z psem. Jest naturalną formą wzmacniającą rehabilitację ruchową i psychoterapię. Głównym motywatorem jest prawidłowo ułożony i odpowiednio przygotowany pies prowadzony przez wyszkolonego przewodnika. Jego obecność nie tylko ułatwia nawiązanie wzajemnych relacji, ale także sprzyja rozwojowi aktywności poznawczej, eliminuje zachowania opozycyjne oraz rozwija gotowość i zdolności do uczenia się. Pies – obserwator, pies – towarzysz podczas zabaw i wykonywania zadań jest dla dzieci niewątpliwą atrakcją i zachęca je do podejmowania wysiłku. Z nim doskonalą swoje umiejętności społeczne, kształtują wrażliwość.
     Celem nadrzędnym zajęć dogoterapii jest nawiązanie łączności przy pomocy bliskiego, dotykowego kontaktu między osobą chorą, niepełnosprawną a psem terapeutą. Ta forma terapii kontaktowej pozwala na wieloprofilowe usprawnianie rozwoju:
–  ruchowego,
– intelektualnego,
– emocjonalnego,
– społecznego.
Zwierzęta oddziałują na zmysł wzroku, słuchu, dotyku i węchu.
         Korzyści płynące z dogoterapii:
– przynosi radość i wywołuje uśmiech,
– pozwala rozwijać kontakty społeczne ,
– poprawia komunikację,
– pozwala myśleć o czymś innym niż własna osoba, wiek, choroba,
– stymuluje ruch i aktywność, samodzielność i odpowiedzialność,
– daje możliwość okazania uczuć,
– wytwarza swoistą więź: człowiek – zwierzę,
– podwyższa pewność siebie,
– pomaga zdobyć nowych przyjaciół,
– ułatwia przejść przez samotność, chorobę i depresję